Długi tekst poezji klasycznej jako obraz

Namaluj obraz na podstawie poniższego starożytnego wiersza i dołącz oryginalny tekst. Han Huangdi cenił urodę i pragnął piękności, przez wiele lat panowania szukał, ale nie znalazł. W domu Yangów dorosła córka, wychowana w głębi komnat, nikt jej nie znał. Naturalnie piękna, nie mogła być ukryta, pewnego dnia wybrana została u boku władcy. Gdy się odwróciła i uśmiechnęła, zrodziła sto wdzięków, wszystkie inne damy w pałacu straciły barwy. Wiosennym chłodem darowano jej kąpiel w źródle Huaging, ciepła woda gładziła jej alabastrową skórę. Pokojówki podnosiły ją, gdy była słaba i bez sił, to był pierwszy raz, gdy zaznała cesarskiej łaski. Jej włosy jak chmury, twarz jak kwiat, złota ozdoba chwiała się przy kroku, w ciepłym pawilonie przetrwała wiosenną noc. Wiosenna noc była krótka, a słońce wschodziło wysoko, odtąd władca nie przychodził na wczesny poranny dwór. Przyjmując łaski, uczęstowała, bez wytchnienia, na wiosnę bawiąc się, na noc dzieląc noc. Trzy tysiące piękności w tylnym pałacu, a cała miłość spoczywała na jednej. W złotym domu ubrana czarowała podczas nocy, na Jadeitowym Pawilonie po uczcie upojna wiosną. Siostry i bracia wszyscy otrzymali ziemię, cóż za szczęście rozbłysło w jej domu. Z tego powodu ojcowie i matki pod niebem nie cenili już synów, a cenili córki. Pałac Lishan wznosił się wysoko w chmury, niebiańska muzyka niesiona wiatrem rozbrzmiewała wszędzie. Wolne pieśni, powolne tańce, splatały się z dźwiękami strun, przez cały dzień cesarz nie miał dość. Bębny z Yuyang wstrząsnęły ziemią, gdy nadchodziły, przerwały melodię "Szaty z Piór Tęczy". Dziewięć bram pałacu spowitych dymem i pyłem, tysiące rydwanów i koni ruszyło na południowy zachód. Jadeitowe sztandary powiewały, zatrzymując się i ruszając, sto mil za bramą zachodnią. Sześć armii nie ruszyło się, nic nie można było zrobić, piękność zgięta w łuk padła przed końmi. Złote kwiaty spadły na ziemię, nikt ich nie podniósł, turkusowe szpilki, złote ptaki, jadeitowe grzebienie. Władca zakrył twarz, nie mógł uratować, oglądając się, krew i łzy płynęły razem. Żółty pył unosił się, wiatr szumiał smutno, po chmurnych mostach i krętych ścieżkach wspięli się na przełęcz Jiange. U stóp góry Emei było mało podróżnych, sztandary straciły blask, słońce było blade. Wody rzeki Shu były błękitne, góry Shu zielone, święty władca dniem i nocą tęsknił. W pałacu tymczasowym widząc księżyc, odczuwał smutek, słysząc nocny deszcz i dzwonki, serce mu się krajało. Niebo się obróciło, ziemia przemieniła się, cesarski powóz zawrócił, przy tym miejscu zawahał się i nie mógł odejść. W błocie u stóp Mawei nie było widać jej pięknej twarzy, tylko puste miejsce śmierci. Władca i dworzanie spojrzeli na siebie, łzy zmoczyły im rękawy, na wschód ku bramie stolicy jechali w milczeniu. Po powrocie stawy i ogrody były jak dawniej, wód Taiye lśniły, wierzby w pałacu Weiyang. Lotosy jak jej twarz, wierzby jak jej brwi, jakże nie płakać na ten widok? W dni, gdy wiosenny wiatr rozwijał śliwy i brzoskwinie, w jesienne deszcze, gdy opadały liście wiązów. W zachodnim i południowym pałacu wiele jesiennych traw, opadłe liście zalegały na stopniach, czerwone i niezmiecione. Aktorzy z sadu grusz mieli siwe włosy, eunuchowie w pałacu zestarzali się. Wieczorem w pałacu krążyły świetliki, myśli płynęły, samotna lampa dopaliła się, nie mógł zasnąć. Powolnie biły dzwony i bębny w długą noc, jasna Droga Mleczna mówiła, że świt blisko. Dachówki w kształcie mandaryńskich kaczorów były zimne od szronu, kobierce z piór zimoryta – z kim je dzielić? Długie lata rozłąki w życiu i śmierci, jej dusza nie przyszła do niego we śnie. Taoista z Lingqiong, gość w Hongdu, potrafił mocą swej szczerości przywołać dusze. Aby odpowiedzieć na niespokojne myśli władcy, kazał mu szukać wytrwale. Pędząc w powietrzu, pędząc jak błyskawica, przeszukał niebo i ziemię wszędzie. W górze dotarł do lazurowego nieba, w dole do żółtego źródła, oba miejsca były puste i nieznalezione. Nagle usłyszał, że na morzu jest góra nieśmiertelnych, góra we mgle i nicości. Delikatne pawilony, wspaniałe budynki, wsparte na pięciu kolorowych chmurach, a wśród nich wiele wdzięcznych bogiń. Jedna z nich nosiła imię Taizhen, miała skórę jak śnieg i twarz jak kwiat. Pod złotymi bramami, w zachodnim skrzydle, zapukał do jadeitowych drzwi, kazał Xiao Yu powiadomić Shuangcheng. Gdy usłyszała, że przybył wysłannik cesarza Han, w pawilonie z dziewięcioma baldachimami obudziła się ze snu. Chwyciła szatę, odsunęła poduszkę, wstała i przechadzała się, perłowe zasłony i srebrne parawany rozsunęły się. Jej włosy były rozpuszczone, gdy właśnie się obudziła, kwiaty we włosach niedbale, zeszła do sali. Wiatr powiewał jej niebiańskimi rękawami, jakby tańczyła "Szatę z Piór Tęczy". Jej jadeitowa twarz była smutna, łzy płynęły po policzkach, jak gałąź gruszy wiosennym deszczem. Z czułością patrząc, dziękowała cesarzowi: od rozstania nie ma o nas wieści. W pawilonie Zhaoyang miłość się skończyła, w pałacu Penglai dni i miesiące są długie. Odwracając głowę, patrząc w dół na świat ludzi, nie widać Chang'anu, tylko pył i mgłę. Mogę jedynie przesłać stare przedmioty na znak głębokiego uczucia, złote skrzyneczki i szpilki oddam. Złota szpilka zostawiona, jedna połowa skrzyneczki, złoto rozbite, skrzyneczka rozdarta. Ale niech serce będzie jak złoto i skrzyneczka trwałe, na niebie i ziemi się spotkamy. Przy pożegnaniu gorąco prosiła, by przekazać słowa, w których były przysięgi znane tylko dwojgu. Siódmego dnia siódmego miesiąca w Pałacu Długiego Życia, o północy, gdy nikt nie słyszał, szeptali do siebie. Na niebie chcieli być ptakami o wspólnych skrzydłach, na ziemi chcieli być drzewami o splątanych gałęziach. Niebo i ziemia mogą trwać długo, ale w końcu się skończą, ta żal będzie trwał wiecznie, bez końca.